Milas Tokyo

Canım Remziye’m,Kısa zamanda o kadar çok şey oldu ki, söze nereden başlayacağımı bilemiyorum. Önce şunu belirteyim kuzum, yanında olmayı, buralardan uzaklaşmayı öyle çok istiyorum ki, bunun için elimden geleni yapıyorum, yapacağım, merak etme sen. Ben de seni çok özledim, her şeyden çok seviyorum seni canım meleğim. Pasaport almaya vakit bulamadım, ama sorun değil, başvurudan sonra işlemlerin çabuk tamamlandığını öğrendim. Yine de almayı istedim ama tayin işlemleri için kapıdan kapıya o kadar çok koştum ki, vaktim olmadı.- Tayin mi, o da nereden çıktı? dediğini duyar gibiyim... Bir bilsen neler oldu neler... Hepsini anlatacağım, merak etme gülüm. Bu satırları nereden yazdığımı duyunca çok şaşıracaksın. Ben bile şaşkınlığımı üzerimden atamadım. Hâlâ bütün bunların nasıl olduğuna inanamıyorum. Murat’ın barbarlığı yüzünden Afşin’den ayrılmak istiyordum ya gülüm, can güvenliğim olmadığı konusundaki ifadem nedeniyle tayin isteğim nihayet kabul edildi. Şu anda Muğla’nın Milas ilçesindeyim. Yaşadıklarımı alt alta yazsam, buradan Japonya’ya vallahi yol olur. Murat, o artık tanıyamadığım, gözü dönmüş adam, bir kez daha okulu basıp, bana aşık olduğunu sandığı Rıdvan’la kavgaya tutuşunca soluğu ilçe eğitim müdürünün kapısında aldım.Kapıdan girdiğimde müdür, diyanetin imamlarıyla sohbet ediyordu. Bu da ayrı bir sıkıntı, vallahi çıldıracağım. Gel de konuşma canım... Gel de ’bilim yuvasında bu yobazların ne işi var?’ diye sorma... Gel de sus, gel de öğretmen olup susmayı başar bu tarikatçıların karşısında. Sen de biliyorsun ya gülüm, artık öğrencilerimiz, sendikamızın bütün itirazına rağmen, bakanlığın yeni projesi gereği, öğretmenlikle ilgisi olmayan imamlardan ders almak, onlarla camiye gidip namaz kılmak zorunda bırakılıyor. Kara sakallı manevi danışmanlardan başka, imam tipli okul psikolojik danışmanları türedi. Eskiden ’okul psikoloğu’ dendi mi ’laik, bilimsel eğitimi’, ’aklı hür, vicdanı hür’ nesiller yetiştirmeyi savunan eğitim personelleri akla gelirdi. O güzel insanlar da artık ortalıkta görünmüyor. Tarikatçı eğitim bakanlığı tarafından okullara sokulan, bu gerici projenin uygulayıcısı olan imamlar, erken yaşta öğrencilerimizin kafasını hurafelerle dondurarak, zihinleri bilimsel düşünemeyecek, olaylara eleştirel gözle bakamayacak hale getiriyorlar. Müdürü bu imamlarla sohbet halinde görünce, her zaman olduğu gibi yine canım çok sıkıldı. Tabii kendi dertlerimle baş edemediğim için, bu konuyla ilgili bir şey söyleyemedim. Benim derdim, boşanmaya yanaşmayan, hala evli olduğmuz konusunda ısrar eden, Murat’laydı. Avukat, üç yıl ayrı yaşadığımızı kanıtladığımda, mesela kira sözleşmelerimi gösterdiğimde, boşanmamızın kesinlik kazanacağını söyledi.O gün imamları görmezden gelip, müdüre bir kez daha can güvenliğimin olmadığını söyledim. Ben konuşurken üç imam izin isteyip dışarı çıktı. Kısa bir sessizlikten sonra müdür: - Çok haklısınız Leyla Hanım, kocanızın yaptıklarını elbette onaylamıyorum. Kaç kez savcılığa gidip korunma talep ettiğinizi de biliyorum. Allah göstermesin de, başınıza bir iş gelecek diye ben de çok korkuyorum. Görevlendirme olarak sizi Elbistan’a gönderelim, ortalık durulunca dönersiniz, dedi.Daha önce de söylemiştim ya gülüm, Afşin’de Murat’la aynı ilçenin farklı okullarında olmaktansa, 30 kilo metre uzaklıktaki Elbistan’da çalışmayı tercih ederim. Gidip gelmesi zor olacaktı ama en azından gitmem, Rıdvan’ın durumunu düzeltebilirdi. Durup dururken benim yüzünden, evli barklı adamın başı derde girdi. Daha uzaktaki bir yere şansımı denemek için,- Müdür Bey, dedim, sesimdeki titremeyi gizlemeye çalışarak, Elbistan şura