Librería Samer Atenea
Kálamo Books
Librería Elías (Asturias)
Librería Kolima (Madrid)
Librería Proteo (Málaga)
Bu benim ilk yazdığım, yazıp bitirdikten sonra da 'olmadı' dediğim, sonraki yazdıklarım için de 'olmadı' dememe neden olan ilk romanım. Geçen yıllar içinde, yazma konusunda daha ustalaştığımı düşünerek, romanı yeniden yazmaya karar verdiğim günler oldu. Sayfa sayfa gözden geçirip daha iyi hale getirecektim. Denedim ama başarılı olamadım. Geçtiğimiz aylarda bir deneme daha yaptım. 'Babanın Anıları' adıyla, bu romanla çok az ilgisi olan, başka bir roman ortaya çıktı. Ama onun için de 'olmadı' dedim. 'Olmuyor işte, benim yazdığım hiçbir şey olmuyor.' duygusu yazı hayatım boyunca yakamdan hiç düşmedi. Bu romanın adı Kırmızı Bacaklı Martılar... Kitabın adı bile konuyla bağlantılı değil. Bir bağlantı var da ’kel alaka’ derler ya, öyle bir bağlantı. Hâlâ bir kitaba isim vereceğim zaman doğru ismi bulmak için 40 dereden su getiriyorum, yine olmuyor. Neden, çünkü bütün bunlar yetenek gerektirir. Yapay zekaya sorsam, eminim benden iyi karar verir. Zekâ demişken, şunu belirteyim. Romanı ilk yayınladığımda öyle çok dil bilgisi, dizgi yanlışı vardı ki... Şimdi yok, nedenini açıklayacağım... Kitabı hem de benim paramla yayınlayacak olan yayınevi, editörlük hizmeti vermemişti. Ben de uğraşmaktan yorulmuştum, artık dikkatimi yazdıklarıma veremiyordum. Hatta onları görmek dahi istemiyordum. 50 yıla yakın yazarlık hayatımda; daha doğrusu yazar olmak için emek harcarken onca senede, bir gün bile editörle çalışmış, destek almış biri değilim. Bizim gibilerine günümüzde ’self yayıncı’ diyorlar. Kendin pişirip kendin yiyorsun. Yemeğini tadacak bir gurmen yok... Ben yaptım oldu misali bir hayat bu. Hep kendim yazıp, kendim okudum. Ne bir arkadaşa ne bir dosta, 'Şunu oku da yanlışlarımı göster, fikrini söyle' demedim. Nasıl diyebilirim ki bunu? Zaman çok değerli, her saniyesi değerli bir konu için harcanmalı. Yazdıklarımı başkalarının zamanını çalacak kadar önemli görseydim, rica minnet, olmadı para vererek birinin desteğini alabilirdim. Yazdıklarıyla ev, araba alıp, dünya seyahatlerine çıkacak kadar para kazanan bir yazarın geldiği seviye bana, Çin Seti’ni ziyaret etme ihtimalim kadar uzak görünür. Buna rağmen yazmaktan hiç vazgeçmedim. Para kazanıp günlük ihtiyaçlarımı karşılamak için başka işim vardı. Öğretmen olmasaydım da, bir fabrikada işçi olsaydım yine durmaz, yazardım diye düşünüyorum.