Librería Samer Atenea
Kálamo Books
Librería Elías (Asturias)
Librería Kolima (Madrid)
Librería Proteo (Málaga)
Başka bir gün, yine okulun bitişiğindeki iki odalı öğretmen lojmanında yalnızım. Burası dağ başında ıssız bir köy. Günlerden Cuma... Bayrak töreninden sonra öğrencilerim evlerine dağıldı. Bir süre sonra da öyle bir karanlık çöktü ki, gök gürültüsüyle birlikte yağmur başladı. Bir saat boyunca atmış mumluk lambanın altında yağmurun dinmesini bekledim. Yağmur devam ederken kapı çalındı. Teröristlerin gelmesinden korktuğum için, önce ne yapacağımı bilemedim. Kapıya yaklaşıp, korku dolu bir sesle,- Kim o? dedim.- Korkma evlat benim...Ses o kadar babacan bir tonda çıkmıştı ki, korkacak bir şey olmadığını düşündüm. Kapıyı açınca 65 yaşlarında biriyle karşılaştım. Elinde şemsiye yoktu, buna rağmen adamın giysileri kup kuruydu. Saçları bile ıslanmamıştı. Şaşkınlık içinde bakmaya devam ederken o,- İçeriye girebilir miyim? diye sordu.Adamdan bana doğru akan bir sıcaklık vardı.- Kusura bakmayın, ıslanmamışsınız da, şaşırdım, dedim.- Hayatım boyunca o kadar çok ıslandım ki evlat, izin ver de bugünlük ıslanmayayım, dedi.Yatağımın karşısındaki okul sırasının oturağına geçip oturdu. Masa olarak kullandığım öğrenci sırasına bakarak,- Ben de senin gibi böyle bir dağ köyünde öğretmenlik yaptım, tıpkı böyle bir masam vardı, dedi gülümseyerek.- Adım İsmail, dedim. Tanışalım...- Benim adım da İsmail, şu tesadüfe bak, dedi.- Nerelisiniz?- Aslında Yozgatlıyım ama bir kitapta kendimden Konyalı olarak söz ettiğim için şimdi sana ne desem boş... Doğrusu ben Yozgat’tan ayrıldıktan sonra öğretmen olarak ülkenin pek çok şehrinde bulundum. Bana nerelisin diye sorulduğunda 'Türkiyeliyim' diyorum. Bir keresinde de yazdığım öyküde, Boris Lojkine’nin yazıp yönettiği, Süleyman’ın Hikayesi adında bir film var, izledin mi bilmem, o filimdeki Süleyman karakteri olduğumu iddia etmiştim. Süleyman olarak konuşursam az da olsa kendimi ifade edeceğim düşüncesiyle bu yalana sığınmıştım... Çayın yok mu, kuru kuruya mı sohbet edeceğiz evlat, çaysız olmaz, dedi.Hemen küçük tüpe çay koydum. Suyu ısıtan alevin sesi duyulurken anlatmaya devam etti:- Benim de böyle bir çaydanlığım vardı. Bir yıl kadar böyle bir lojmanda kaldım. Gördüğün gibi köyün evleri kerpiçten ya da yığma taştan ama lojmanın duvarları büyük taşlarla örülmüş, kale gibi sağlam. Cumhuriyeti kuranlar her köye bir okul yapmak için büyük çaba sarf etti. Menderes’ten sonra adım adım, Cumhuriyetin ördüğü ne kadar duvar varsa hepsini azar azar yıktılar. Senden sonra bu dağlarda öğretmen kalmayacak. Taşımalı eğitim adı altında köyleri öğretmensiz bırakacaklar. Her köye imam verenler, öğrenci az diye köylere öğretmen vermeyecek... Sen de anlat evlat... Her şeyi de ben anlatmayayım...