Kajal Bhindora / Rajshekhar Halli
Librería Samer Atenea
Librería Aciertas (Toledo)
Kálamo Books
Librería Perelló (Valencia)
Librería Elías (Asturias)
Donde los libros
Librería Kolima (Madrid)
Librería Proteo (Málaga)
Złamania szczękowo-twarzowe często wynikają z tępych urazów, takich jak wypadki samochodowe, napaści, urazy sportowe i upadki, przy czym urazy penetrujące są mniej powszechne. Spośród nich złamania nosowo-oczodołowo-sieciowe (NOE) są szczególnie złożone ze względu na zajęcie kości czołowej, nosowej, łzowej, szczękowej i sitowej. Złamania te naruszają ścięgno przyśrodkowej części kąta oka (MCT), prowadząc do deformacji funkcjonalnych i estetycznych, takich jak telecanthus, enophthalmos, deformacja nosa i wycieki płynu mózgowo-rdzeniowego. Markowitz i Manson sklasyfikowali złamania NOE na trzy typy, w zależności od zajęcia MCT. Diagnoza jest trudna ze względu na obrzęk i uszkodzenie tkanek miękkich, dlatego też cienkowarstwowa tomografia komputerowa z rekonstrukcją 3D pozostaje złotym standardem. Objawy kliniczne obejmują obrzęk, podwójne widzenie, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego i zmianę odległości między kącikami oczu. Głównymi celami chirurgicznymi są przywrócenie przyczepu ścięgna MCT, ochrona zawartości oczodołu i czaszki oraz odtworzenie symetrii twarzy. Większość złamań z przemieszczeniem wymaga otwartej redukcji i wewnętrznej stabilizacji, często poprzez dostęp koronalny, z ostrożną redukcją od stabilnych struktur czaszki do centralnych struktur twarzy.