Md. Mostafizur Rahman / Mohammad Jahangir Alam / Shaikh Abdus Sabur
Librería Samer Atenea
Kálamo Books
Librería Elías (Asturias)
Librería Kolima (Madrid)
Librería Proteo (Málaga)
Niniejsze badanie dotyczyło systemu agrobiznesowego w gospodarstwach komercyjnych produkujących trzcinę cukrową przeznaczoną do żucia w dystrykcie Khagrachhari w Bangladeszu. Opierało się ono na badaniu ankietowym, w ramach którego przeprowadzono wywiady z 35 rolnikami z upazili Khagrachhari Sadar oraz 25 handlarzami trzciny cukrowej przeznaczonej do żucia z dystryktów Khagrachhari i Chittagong. Zyski netto małych, średnich i dużych gospodarstw wyniosły odpowiednio 423 471 Tk, 347 997 Tk i 376 909 Tk. Odpowiednie wskaźniki korzyści do kosztów wyniosły 2,3, 1,99 i 2,05. Trzcina cukrowa przechodzi od producenta do konsumenta końcowego poprzez pośredników rynkowych, takich jak Paiker lub Bepari, Arathdar, sprzedawca detaliczny oraz sprzedawca detaliczny i przetwórca. Marże netto Paikerów lub Beparów, Arathdarów, sprzedawców detalicznych oraz sprzedawców detalicznych i przetwórców oszacowano odpowiednio na 1115 Tk, 281 Tk, 5441 Tk i 15 050 Tk na tysiąc łodyg. Zwrot z kapitału obrotowego był najwyższy w przypadku arathdarów (128,31%), a następnie detalistów pełniących również funkcję przetwórców (55,85%). Zarówno rolnicy, jak i handlowcy wskazali brak kapitału obrotowego jako główny problem, a następnie niedobór siły roboczej, brak odpowiednich informacji rynkowych oraz wysokie koszty transportu.
