Kasirajan Subrahmaniyan / Perumal Veeramani / Zhou Weijun
Librería Samer Atenea
Kálamo Books
Librería Elías (Asturias)
Librería Kolima (Madrid)
Librería Proteo (Málaga)
Ściółkowanie przy użyciu niektórych materiałów organicznych, takich jak słoma, siano, ścinki, suche liście itp., jest stosowane od wielu stuleci jako naturalna ściółka, która pełni rolę fizycznej bariery ograniczającej parowanie wody z gleby, zwalczającej chwasty, utrzymującej dobrą strukturę gleby, a także chroniącej uprawy przed zanieczyszczeniem gleby. Ściółka organiczna, jeśli jest właściwie stosowana, może zapewnić wszystkie korzyści wynikające z użycia ściółki. Jednak materiały naturalne często nie są dostępne w wystarczających ilościach i wymagają więcej pracy przy rozkładaniu. Doniesiono, że ściółki organiczne obniżają temperaturę gleby i ograniczają parowanie, ale nie zwiększają plonów. W ciągu ostatnich 15 lat na całym świecie gwałtownie wzrosło wykorzystanie folii plastikowej w rolnictwie. Wzrost ten wynika z takich korzyści, jak wzrost temperatury gleby, zmniejszenie presji chwastów, zachowanie wilgotności, ograniczenie niektórych szkodników, wyższe plony oraz bardziej efektywne wykorzystanie składników odżywczych gleby. Jednak utylizacja zużytych folii plastikowych, które powodują zanieczyszczenie środowiska, doprowadziła do opracowania ściółek fotodegradowalnych i biodegradowalnych. W związku z tym niniejsze badanie zostało przeprowadzone w celu zbadania wydajności różnych folii plastikowych stosowanych jako ściółka w uprawie rzepaku ozimego.