AIDS i trzustka w erze HAART

Celem niniejszego badania jest określenie głównych wzorców morfologicznych trzustki u pacjentów z AIDS stosujących wysoce aktywną terapię antyretrowirusową (HAART). Porównaliśmy dorosłych, którzy zmarli na AIDS podczas stosowania HAART i u których przeprowadzono sekcję zwłok, z grupą 109 pacjentów z AIDS niepoddanych terapii HAART. W grupie HAART stwierdzono mniej nasilone nieprawidłowości trzustki niż u osób niestosujących HAART. W grupie HAART badanie histologiczne wykazało: zmniejszenie liczby ziarnistości zymogenowych w komórkach zrazikowych (ZG), mniejszy stopień zmian o charakterze „dysplazji' oraz większy stopień atrofii zrazików trzustkowych. Trzustka zewnątrzwydzielnicza u pacjentów poddanych terapii charakteryzowała się wysokim stopniem atrofii, znacznym zmniejszeniem liczby ziarnistości zymogenowych oraz wysokim poziomem apoptozy, co odzwierciedlało procesy degeneracyjne oraz niższy poziom niedożywienia białkowo-kalorycznego. W grupie HAART wysepki Langerhansa charakteryzowały się zwiększoną liczbą i objętością oraz wysokim stopniem dysplazji jądrowej. Terapia przeciwwirusowa i dłuższe przeżycie spowodowały większą atrofię i zmniejszenie aktywności enzymów, zwiększając apoptozę i wywołując istotne zmiany w wysepkach trzustkowych, co prawdopodobnie miało konsekwencje kliniczne i laboratoryjne. Nie stwierdziliśmy żadnych dowodów na istnienie zmian histologicznych trzustki będących następstwem terapii antyretrowirusowej.