Birhanu Amare / Fetien Abay / Yemane Tsehaye
Librería Samer Atenea
Kálamo Books
Librería Elías (Asturias)
Librería Kolima (Madrid)
Librería Proteo (Málaga)
W sezonie uprawowym 2012 r. w trzech lokalizacjach w regionie Tigray przetestowano siedem odmian słodkich ziemniaków w celu oceny plonu i składników plonu tych odmian w południowej i wschodniej strefie regionu Tigray. Doświadczenie przeprowadzono w układzie RCBD z trzema powtórzeniami, na poletkach o wymiarach 4,2 m x 2,4 m. Czysta powierzchnia poletka przeznaczona do zbioru wynosiła 7,2 m², przy rozstawie międzyrzędowym i wnetrzrzędowym wynoszącym odpowiednio 0,60 m i 0,30 m. Łączna analiza wariancji dla trzech lokalizacji wykazała istnienie różnic genotypowych o znaczeniu od istotnego do wysoce istotnego (P < 0,01) w przypadku niemal wszystkich cech. Ponadto analiza AMMI dla całkowitego plonu korzeni spichrzowych również wykazała wysoce istotną (P < 0,01) różnicę dla wszystkich składowych wariancji, a główny efekt genotypowy miał większy udział w całkowitej zmienności niż pozostałe składowe. Model wyjaśnił 83,4% sumy kwadratów interakcji za pomocą pierwszej osi IPCA (w 58,3% stopni swobody interakcji) oraz 16,6% za pomocą drugiej osi IPCA (w 41,7% stopni swobody G x E). Na podstawie analizy stwierdzono, że odmiany LO i Tulla dały najwyższy plon korzeni, a na trzecim miejscu uplasowała się odmiana Kulfo. W związku z tym odmiany LO i Tulla powinny być szeroko rozpowszechniane wśród rolników w regionie, w którym przeprowadzono badania.