Librería Samer Atenea
Kálamo Books
Librería Elías (Asturias)
Librería Kolima (Madrid)
Librería Proteo (Málaga)
Na granicach królestw stoją drewniane chaty na kołach. Wewnątrz siedzą inspektorzy, którzy wsuwają wzorzyste taśmy pod lupy i porównują twarze z tkaniną. Kto pasuje, zostaje przepuszczony. Kto nie pasuje, musi zawrócić, odbywając dwudniowy marsz. Piętnastoletni Jaron potrafi wyczytać każdą twarz, którą chciałby zobaczyć inspektor. Czternastoletnia Nuria tego nie potrafi - przynajmniej dopóki ktoś na nią patrzy. Kiedy jej wzorzysta taśma zostaje uznana za nieczytelną, pozostaje jej jedenaście dni, zanim z urzędu zostanie ustalone, czy w ogóle istnieje.Razem ze starym krawcem światła Joramem, który siedzi na pożyczonym wozie i nie zdradza, dokąd zmierza, oraz zarządcą strażnicy granicznej Külpem, którego rejestr wyjazdów od dziewięciu lat świecił pustkami, wędrują przez ziemię między królestwami. Tam nie sięga żadna jurysdykcja. I właśnie dlatego jest tam wszystko.Czym jest ta książkaJaron i śmiejący się wiatr to literacka przypowieść w tradycji Kafki, Calvina i Ishiguro - ale z ciepłem i suchym humorem, rzadko spotykanym w literaturze dystopijnej. Powieść nie opowiada o systemie, który łamie ludzi. Opowiada o czymś znacznie bardziej niebezpiecznym: o systemie, który tak głęboko wnika w percepcję, że jego kategorie wydają się właściwościami samej rzeczywistości. I opowiada o tym, co się dzieje, gdy ktoś się śmieje, nie sprawdzając wcześniej, czy śmiech jest dozwolony.Dla kogoDla czytelników Kafki, Borgesa i Kazuo Ishiguro. Dla wszystkich, którzy postrzegają biurokrację nie tylko jako tło, ale jako ontologię. Dla ludzi, którzy zastanawiają się, co algorytmiczna klasyfikacja, zautomatyzowana administracja i symulowana empatia robią z naszym postrzeganiem samych siebie. Dla czytelników, którzy potrafią znieść komizm w obliczu śmierci i cenią czułość pozbawioną sentymentalizmu. To nie jest książka dla młodzieży, to nie jest powieść gatunkowa: to literacka proza o filozoficznej głębi ostrości i humorze, który grzęźnie w gardle.Ton i językPrecyzyjny, powściągliwy, lakoniczny. Zdania są krótkie, dialogi zwięzłe, a komizm rodzi się z rozbieżności między tym, czego człowiek potrzebuje, a tym, co oferuje mu formularz. Powieść nie tłumaczy swojej filozofii. Ona pozwala jej się wydarzyć.