DHEERAJ V / RAJESH KS / Shashikanth Hegde
Librería Samer Atenea
Kálamo Books
Librería Perelló (Valencia)
Librería Elías (Asturias)
Librería Kolima (Madrid)
Librería Proteo (Málaga)
Biomodyfikacja powierzchni implantów poprawia osteointegrację poprzez modyfikację topografii, składu chemicznego i energii powierzchni implantu. Techniki te obejmują metody addytywne (natryskiwanie plazmowe, powłoki hydroksyapatytowe lub fosforanowo-wapniowe, anodowanie, powłoki z bioaktywnym czynnikiem wzrostu) oraz metody subtraktywne (trawienie kwasem, piaskowanie, obróbka laserowa). Zmieniają one chropowatość powierzchni, poprawiają zwilżalność oraz wspomagają adsorpcję białek i przyleganie osteoblastów. Powszechnie stosuje się tytan i jego stopy, a warstwy tlenkowe poprawiają biozgodność. Najnowsze strategie obejmują nanostrukturyzację, immobilizację peptydów i powłoki przeciwdrobnoustrojowe. Ogólnie rzecz biorąc, biomodyfikacja powierzchni optymalizuje stabilność mechaniczną, przyspiesza gojenie kości i zmniejsza ryzyko niepowodzenia implantu, zapewniając długoterminowy sukces kliniczny.