Autonomia kontra algorytm

Książka ta analizuje sposób, w jaki studenci studiów licencjackich interpretują granice etyczne dotyczące wykorzystania generatywnej SI w szkolnictwie wyższym. Wykorzystując mieszany projekt badawczy oparty na replikacji, badanie obejmuje 200 studentów z różnych dyscyplin na trzech nigeryjskich uniwersytetach w celu zmierzenia zgody z pięcioma wymiarami etyki SI: dobroczynnością, nieszkodzeniem, sprawiedliwością, autonomią i wyjaśnialnością. Wyniki pokazują, że autonomia jest najsilniejszym priorytetem, podczas gdy wyjaśnialność zajmuje najniższą pozycję, co sugeruje, że studentom bardziej zależy na zachowaniu niezależności w podejmowaniu decyzji niż na zrozumieniu sposobu generowania wyników przez systemy SI. Analizy regresji wskazują, że biegłość technologiczna przewiduje silniejsze poparcie dla dobroczynności i autonomii, podczas gdy płeć przewiduje nieszkodzenie i sprawiedliwość. Wyniki jakościowe podkreślają praktyczne obawy dotyczące dezinformacji, osłabienia kreatywności i umiejętności, prywatności, stronniczości, utraty miejsc pracy oraz nierównego dostępu uwarunkowanego kosztami infrastruktury i danych, obok poglądu, że odpowiedzialność spoczywa przede wszystkim na użytkownikach. Książka kończy się wnioskami dotyczącymi wytycznych etycznych dla SI, programów uświadamiających i integracji z programem nauczania dostosowanych do nigeryjskiego kontekstu szkolnictwa wyższego.