Soumya B G / Vinitha Saravanan
Librería Samer Atenea
Kálamo Books
Librería Elías (Asturias)
Librería Kolima (Madrid)
Librería Proteo (Málaga)
Rozwój stomatologii implantologicznej poszerzył możliwości przewidywalnej odbudowy bezzębnej części tylnej szczęki. Jednak długotrwała utrata zębów często wiąże się z resorpcją kości wyrostka zębodołowego i pneumatyzacją zatoki szczękowej, co skutkuje niewystarczającą objętością kości do przewidywalnego wszczepienia implantów. Bliskie położenie zatoki szczękowej dodatkowo zwiększa złożoność odbudowy implantologicznej w tym obszarze.Te ograniczenia anatomiczne doprowadziły do opracowania i udoskonalenia zabiegów augmentacji zatoki szczękowej, które stały się ważną metodą leczenia służącą zwiększeniu pionowej wysokości kości w zanikającej tylnej części szczęki. Dogłębne zrozumienie anatomii zatoki, odpowiednia ocena przedoperacyjna, trafna diagnoza oraz precyzyjna technika chirurgiczna mają zasadnicze znaczenie dla pomyślnych wyników leczenia.W związku z tym stomatologia implantologiczna stopniowo przeszła od dostosowywania umieszczania implantów do istniejącej anatomii w kierunku rekonstrukcji niedoborów anatomicznych w celu ułatwienia przewidywalnej odbudowy implantologicznej. Augmentacja zatoki szczękowej stanowi ważny krok naprzód w tej ewolucji, szczególnie w przypadku zanikowej tylnej części szczęki. Odpowiedni dobór przypadków, precyzja chirurgiczna, współpraca pacjenta