Jubair Ahmad Musazay / Sivakumar Naganathan
Librería Samer Atenea
Kálamo Books
Librería Elías (Asturias)
Librería Kolima (Madrid)
Librería Proteo (Málaga)
Podczas produkcji kęsów stalowych w hutach, w wyniku procesu walcowania na gorąco i schładzania stali na powierzchni kęsów tworzy się warstwa płatków tlenku żelaza. W przemyśle powierzchnia ta nazywana jest łuską z kęsów. Stanowi ona przemysłowy odpad stały. W niniejszym badaniu łuska z kęsów została wykorzystana jako częściowy substytut piasku w betonie. W badaniu zastosowano sześć różnych procentowych udziałów łuski z kęsów. Beton wykonany z różnymi procentowymi udziałami łuski kęsów stalowych był utwardzany w dwóch różnych środowiskach w celu oceny trwałości, a mianowicie w wodzie słodkiej i wodzie o wyższym zasoleniu. Niezależnie od wieku utwardzania i środowiska utwardzania stwierdzono, że optymalnym udziałem jest 15% zastąpienia drobnego kruszywa łuską kęsów stalowych. Stwierdzono również, że udział łuski kęsów stalowych jest wprost proporcjonalny do konsystencji betonu i gęstości świeżego betonu. Prędkość impulsu ultradźwiękowego (UPV) wzrastała wraz ze wzrostem wytrzymałości. Jednak UPV stabilizowała się wraz z wiekiem betonu i była wyższa w mieszankach utwardzanych w wodzie słodkiej w porównaniu z mieszankami utwardzanymi w wodzie słonej.