Librería Samer Atenea
Librería Aciertas (Toledo)
Kálamo Books
Librería Perelló (Valencia)
Librería Elías (Asturias)
Donde los libros
Librería Kolima (Madrid)
Librería Proteo (Málaga)
Zarówno kino tureckie, jak i irańskie można określić jako pogranicze i w tym sensie odzwierciedlają one geograficzne i kulturowe położenie między Europą a Azją. Oba kraje są hybrydowe. Geograficznie znajdują się na Wschodzie i borykają się z jego problemami. Są jednak również bramami do Europy, odczuwającymi wpływ westernizacji, a zwłaszcza filmy tureckie rejestrują i omawiają dualizm między Zachodem a Wschodem, nowoczesnością a tradycją, sekularyzacją a wpływami religijnymi. Zachód w tym kontekście jest jednocześnie obietnicą i wrogością. Kino izraelskie natomiast odzwierciedla w niektórych ze swoich najlepszych filmów konflikt polityczny, militarny i tożsamościowy, który je otacza. W filmach tych debata toczy się z zaskakującą szczerością, a filmowcy odmawiają wyboru wroga lub pracy w oparciu o dualizmy. Zarówno tureccy, jak i izraelscy filmowcy stworzyli ostatecznie specyficzną refleksję na temat rzeczywistości swoich krajów i na jej podstawie wypracowali tożsamość kinematograficzną. To właśnie tę tożsamość omawia Ricardo Luiz de Souza na kolejnych stronach, analizując serię filmów nakręconych w obu krajach.
