Krioterapia w stomatologii

Termin krioterapia wywodzi się z greckich słów „cryo' (zimno) i „therapy' (leczenie). Jest to celowe zastosowanie obniżonych temperatur w celu uzyskania korzyści terapeutycznych. Jej fizjologiczne podstawy opierają się na odprowadzaniu ciepła z tkanek, co wywołuje skurcz naczyń krwionośnych, zmniejsza prędkość przewodzenia nerwowego, hamuje cytokiny prozapalne i zapewnia działanie przeciwbólowe bez systemowych skutków ubocznych. W stomatologii jej zastosowania są szerokie: pozwala na opanowanie bólu mięśniowo-powięziowego, zaburzeń skroniowo-żuchwowych oraz zapalenia błony śluzowej jamy ustnej u pacjentów onkologicznych poddawanych chemioterapii; redukuje pooperacyjny obrzęk, ból i szczękościsk; służy do ablacji torbieli zastoinowych (mucocele), włókniaków, naczyniaków, liszaja płaskiego i zmian przednowotworowych. Może być również stosowana do depigmentacji dziąseł, podczas gdy w endodoncji wykorzystuje się płukanie schłodzoną solą fizjologiczną w celu zmniejszenia bólu pooperacyjnego w zapaleniu tkanek okołowierzchołkowych oraz obróbkę kriogeniczną w celu zwiększenia trwałości narzędzi niklowo-tytanowych. Ograniczenia obejmują ryzyko odmrożeń, uszkodzenia nerwów oraz zmniejszoną odporność korzenia na złamania przy stosowaniu wewnątrzkanałowym. Ogólnie rzecz biorąc, krioterapia jest opłacalną, małoinwazyjną metodą z coraz liczniejszymi dowodami wspierającymi jej integrację w różnych specjalnościach stomatologicznych.