Keisarinn

Morgunmyrkrið var runnið upp í dag, og sólin kom upp fyrsta desember árið Drottins vors 129, en var samt hulið af mjólkurhvítum þoku sem reis upp úr sjónum og það var kalt. Kasius, fjall í meðallagi mikilli hæð, stendur á tungu lands sem sprengir frá ströndinni milli suðurhluta Palestínu og Egyptalands. Það er skolað í norðri með sjónum sem þennan dag glitrar ekki eins og vaninn er í hálfgagnsærri ultramarínu; Fjarlægara dýpi þess bylgjast hægt upp í blásvörtum öldum, meðan þær sem eru nær ströndinni eru af allt öðrum litbrigðum og hitta systur sínar sem liggja nær sjóndeildarhringnum í daufum grængráum, þegar rykóttar sléttur ganga í dekkri hraunbeð. Norðaustanvindurinn, sem hafði risið þegar sólin hækkaði, blés nú af meiri kröftum, kransar af hvítri froðu reiðu á öldurnar, þó að þeir slóu ekki villt og stormandi á fjallfætinum, heldur rúlluðu þungt að ströndinni hnúfaðir hryggir, endalaust langir, eins og þeir væru af bráðnu blýi. Enn skýra bjarta úðinn skvettist upp þegar mávarnir dýfðu krækjum sínum í vatnið þegar þeir svifu fyrir ofan það, hingað og þangað, eirðarlausir og heyrandi hríðir litlir grætur, eins og þeir væru knúnir af skelfingu. Þrír menn gengu hægt eftir gangbrautinni sem leiddi frá toppi hæðarinnar niður í dalinn, en það var aðeins sá elsti sem gekk fyrir hinum tveimur, sem veitti himni, sjó, mávum nokkurn gaum og hrjóstrugt sléttan sem lá þögul við fætur hans. Hann hætti og um leið og hann gerði það fylgdu hinir hans fordæmi. Landslagið fyrir neðan hann virtist hnoða augnaráð hans og það réttlætti vanþóknunina sem hann hristi höfuðið varlega, sem var nokkuð sökkt í skeggið. Mjór eyðimörk teygði sig vestur á undan honum svo langt sem augað náði og deildi tveimur stigum vatns. Meðfram þessum náttúrulega skafli var hjólhýsi að líða og teygjufætur úlfaldanna féllu hljóðlaust á veginum sem þeir gengu á. Leiðtoginn, vafinn í hvítan möttul sinn, virtist sofandi og úlfaldabílstjórarnir að láta sig dreyma; dauflitu ernirnir við vegkantinn hrærðu ekki við nálgun þeirra. Hægra megin við sléttu ströndina sem leiðin liggur frá Sýrlandi til Egyptalands lá myrkur sjórinn, þakinn gráum skýjum; til vinstri lá eyðimörkin, undarlegur og dularfullur eiginleiki í landslaginu, sem augað gat ekki séð endann á, hvorki til austurs né vesturs, og sem leit hér út eins og snjóþekja, þar eins og standandi vatn, og aftur eins og þykka þykk. 3