Eliza Dizginleri Eline Alıyor

Savaş; atlarını, ailesini ve bildiği tüm güvenleri elinden aldı. Geriye yalnızca adı kaldı-bir de o ada anlam katma iradesi.Napolyon Elba’dan kaçtığında, Eliza Bell babasının Belle Haven’ın en değerli kırk atıyla birlikte yola çıkışını izler-ve sıradan bir hayat sürebileceğine dair son hayalini de onunla uğurlar. Henüz on sekiz yaşındayken, bir anda İngiltere’nin saygın at yetiştirme malikânelerinden birinin tek sorumlusu olur: doğumu beklenen altmış tay, geride kalmış birkaç çocuk ve yaşlı adamdan ibaret bir ekip, kapıda belirmeye başlayan ordu görevlileri... Bu yükün altında ezilebilirdi. Ama Eliza çenesini kaldırır ve işe koyulur.Derken kapıya yaralı bir süvari teğmeni gelir; yanında savaştan sağ çıkardığı, yara izleriyle dolu kör bir aygır vardır. Bu at onun hayatını kurtarmıştır ve o, onur borcunu yarı yolda bırakmayı reddetmiştir. Teğmen Llewellyn, yaraları iyileşene dek bilgisini ve emeğini Belle Haven’a sunar. Eliza’nın gururu buna ihtiyacı olmadığını söyler. Fakat hesap defterleri, boşalan ahırlar ve dur durak bilmeyen taylama dönemi bambaşka bir gerçeği fısıldar. Uzun günler ve zorlu geceler boyunca yan yana çalıştıkça, ikisinin de planlamadığı bir şey aralarında usulca şekillenmeye başlar-sessiz, temkinli ve herhangi bir el koyma emrinden çok daha tehlikeli. Ama Belle Haven hâlâ tehdit altındadır, mevsim kimseyi beklemez ve her kayıp bir öncekinden daha derin yaralar açar.Eliza, savaş geriye kalan her şeyini almadan önce malikânesini, atlarını ve kalbini bir arada tutabilecek mi?